Πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη να δηλώνει κάποια fashion & beauty editor;

Η απάντηση είναι με μια λέξη: Tεράστια.

Όμως είναι και πολλά περισσότερα από αυτό.

Θυμάμαι τον εαυτό μου, ένα μικρό κοριτσάκι, το 1993, να μαζεύει το χαρτζηλίκι του όλο το μήνα για να αγοράσει το περιοδικό Diva. Διάβαζα και ξαναδιάβαζα τα άρθρα, τη στήλη Fashion Police της Κλειούς Χατζηστεφάνου, έκοβα τα editorials που μου άρεσαν κι έφτιαχνα άλλα δικά μου περιοδικά, αποστήθιζα όλες τις πληροφορίες για τα brands και το lifestyle των τότε supermodels τα οποία μεσουρανούσαν στα catwalks: Linda Evangelista, η ωραιότερη γυναίκα που περπάτησε σε πασαρέλα, Helena Christensen, μια ομορφιά που όμοιά της δεν έβλεπες, η Νaomi Campbell, με το καλύτερο περπάτημα που έχει επιτευχθεί από μοντέλο και λίγο αργότερα, η νέα, μικροκαμωμένη και παράξενη τότε Kate Moss…Η μόδα ήταν το ωραιότερο καταφύγιο.

Τότε η τάση ήταν το Grunge. Tα καταστήματα περιορισμένα, τα αξεσουάρ σχεδόν ανύπαρκτα, ήμασταν ανάμεσα σε Martins και Timberland, Levi’s και Flying Jackets. Θυμάμαι πόσο είχα πληγωθεί όταν ήθελα να αγοράσω ένα floral maxi φόρεμα από το κατάστημα ΚOOKAI στα Φυρά της Σαντορίνης και ενώ ο μπαμπάς μου ήθελε να μου το κάνει δώρο, η μαμά μου έλεγε πως είμαι ακόμη πολύ μικρή για κάτι τέτοιο. Ήμουν 12 ετών. Ναι ίσως και να ήμουν μικρή για κάτι τέτοιο, η αγάπη μου για τη μόδα όμως ήταν τόσο μεγάλη που από τότε και μετά, τους έδωσα να καταλάβουν πως η μόδα για μένα είναι τοσο σημαντική που καλύτερα να μην έχω μια μέρα να φάω, παρά να ντυθώ.

Μέσα στο χρόνια, πέρασα από πολλά look. Έβαψα τα μαλλιά μου, έκοψα τα μαλλιά μου, έκανα pastel χρώματα όταν τα είχα δει μόνο σε punk φιγούρες στο Piccadilly Circus του Λονδίνου το 1994, έκανα braids, έκανα λάθη, έκανα σωστά. Ντύθηκα με ρούχα από αμερικάνικες αγορές, όταν για να τις ξετρυπώσω, ταλαιπωρούσα τον μπαμπά μου σε υπόγεια και ρετιρέ παλιών πολυκατοικιών του κέντρου, να με πάει και να με περιμένει να ψάξω μέσα σε στοίβες ρούχων, παλιών και μεταχειρισμένων, να βρω μικρούς vintage θησαυρούς. Ποιός ήξερε το όρο vintage στα μέσα των 90s; Θα σας γελάσω. Εγώ όμως τα φορούσα.

Έκανα στυλιστικά εγκλήματα, ναι, το παραδέχομαι. Φόρεσα ρούχα και παπούτσια τα οποία ντρέπομαι που τα βλέπω σε παλιές φωτογραφίες, όμως μέσα από αυτά έχτισα μια προσωπικότητα και έμαθα. Γιατί αν δεν κάνεις λάθη δεν θα μάθεις. Διάβασα εκτός από περιοδικά και βιβλία για τη μόδα. Πολλά βιβλία. Σε ξένες γλώσσες.

Θυμάμαι την πρώτη μου δουλειά σα συντάκτρια μόδας, ήταν στο περιοδικό Hood, στο οποίο έκανα αποκλειστικά ρεπορτάζ Street Fashion, έστηνα φωτογραφήσεις και επέλεγα το styling ενώ ήμουν υπεύθυνη και για τα castings. Όταν πήρα στα χέρια μου τα πρώτα μου χρήματα από αυτή τη δουλειά, το 2003, σταμάτησα μια στιγμή, τα κοίταξα και σκέφτηκα ότι, αυτό που τόσα χρόνια διαβάζω, κάποιος το αντάμοιψε. Τότε καθόλου δε με ένοιαξαν τα λεφτά. Με ένοιαξε ότι κάποιος πληρώνει γι αυτό, άρα το κάνω καλά και αποφάσισα ότι θα το κάνω όσο καλύτερα μπορώ για όσο περισσότερο γίνεται.

Γύρω στα 24 μου χρόνια άρχισα να γίνομαι luxury brand junkie. Απέκτησα πρόσβαση σε ακριβά και επώνυμα ρούχα με το δικό μου πλέον μισθό και αγόρασα ότι πραγματικά ήθελα χωρίς να με ενδιαφέρει το κόστος. Μπορούσα για ένα ζευγάρι παπούτσια να δώσω όλα τα χρήματα που είχα να περάσω το μήνα. Ήμουν η Carrie Bradshaw από το Νέο Ψυχικό.  Εκεί ανακάλυψα το mix and match. Tαίριαζα τσόκαρα Fendi με σορτς Badila και τσάντα Chloe. Ανακάλυπτα brands νέα, εκκεντρικά, εναλλακτικά, avant garde, και τα συνδύαζα με mainstream ρούχα από τα Bershka και τα Zara. Έπαιζα με τη μόδα αλλά με τόση σοβαρότητα, όση ακριβώς της αρμόζει.

Χρησιμοποιούσα κρέμες προσώπου και σώματος από 17 ετών. Απλές, ενυδατικές, από το super market. Θυμάμαι ότι έφτασα στη Γαύδο και δεν είχα που να κοιμηθώ το Σεπτέμβριο του 1998 αλλά είχα κρέμα σώματος. Ποτέ δεν πέρασε μέρα που να μην πλύνω καλά το πρόσωπό μου, να φορέσω κρέμες και να πέσω για ύπνο. Αργότερα πειραματίστηκα με πολλά brands καλλυντικών. Χρησιμοποίησα La Prairie στα 25 μου χρόνια, αγάπησα λιγότερο εμπορικά και περισσότερο προϊόντα καμπίνας όπως τα Sothys στα 27 μου, κατέληξα πως ο κατάλληλος τρόπος περιποίησης προσώπου, είναι ο «κυκλικός» μια δική μου μέθοδος, η οποία είναι η εξής: Xρησιμοποιώ τέσσερις διαφορετικές κρέμες προσώπου το χρόνο, μία για κάθε τρίμηνο, η κάθε μια διαφορετικής «δυναμικής». Δηλαδή, ένα προϊόν πολύ ενισχυμένο ( μια κρέμα με ισχυρή αντιρυτιδική δράση κάποιας ακριβής εταιρίας καλλυντικών), ένα προϊόν επαγγελματικό (καμπίνας), ένα προϊόν αντιρυτιδικό το οποίο όμως βρίσκεις στα ράφια της ευρείας κατανάλωσης και τέλος μια απλή ενδατική από το super market. Έχω καταλήξει, ότι με αυτό τον κύκλο, το δέρμα μου δε συνηθίζει σε τίποτα από όλα αυτά, αλλά αντλεί τα ευεργετικά τους συστατικά, τονώνεται, ξεκουράζεται και διατηρείται χωρίς ακόμη ούτε μια μικρή ρυτίδα στα 36 μου χρόνια.

Με ρωτούν συχνά όσοι δε με γνωρίζουν καλά, γιατί φοράω πάντα μαύρα. Γιατί αυτά αγαπώ. Οι ντουλάπες μου είναι πιο μαύρες απ όσο όλων των γυναικών του κόσμου μαζί. Κι όμως, ξέρω τι είναι το κάθε ένα, που θα το βρω, πότε το αγόρασα και γιατί. Ποντάρω στα αξεσουάρ. Τσάντες, ζώνες, καπέλα, κοσμήματα, παπούτσια, φουλάρια. Ποτέ μου δεν αγάπησα τα χρώματα στα ρούχα. Πάνω μου. Αλλά άλλο πάνω μου κι άλλο στις υπόλοιπες γυναίκες.

Που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Ότι η ομορφιά και η μόδα είναι πολύ σπουδαίες έννοιες τις οποίες όταν θελήσεις να ασχοληθείς με αυτές και να τις διαδώσεις, έχεις τεράστια ευθύνη για αυτό που κάνεις. Δεν πρέπει να το παίρνεις αψήφιστα. Επίσης, οφείλεις να έχεις ένα προσωπικό στυλ. Δεν έχει σημασία ποιό. Αρκεί να το έχεις. Kαι πρέπει να αγαπάς πολύ τη μόδα. Πάρα πολύ. Ίσως περισσότερο από πολλά άλλα.

Aν διαβάσατε αυτό το κείμενο, ίσως καταλάβατε, πως το να είσαι fashion ή beauty editor, δεν είναι δουλειά, είναι τρόπος ζωής.

Έλενα Φάκου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *