Τρία πράγματα που κατάλαβα όταν είδα το «Τελευταίο Σημείωμα»

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το Τελευταίο Σημείωμα» είναι αφιερωμένη στους 200 κομμουνιστές οι οποίοι εκτελέστηκαν από τους Ναζί την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή. Και δεν είναι μια ιστορία αγάπης. Είναι κάτι περισσότερο.

Βλέποντας την ταινία αυτή κατάλαβα πως υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων στη ζωή:

  1. Aυτοί οι οποίοι είναι διατεθιμένοι να πεθάνουν για τα πιστεύω τους
  2. Αυτοί οι οποίοι είναι διατεθιμένοι να σκοτώσουν για τα πιστεύω τους
  3. Αυτοί που είναι διατεθιμένοι να πουλήσουν την ψυχή τους για να σώσουν το τομάρι τους

Ο Διοικητής των Ναζί στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου σκότωνε για τα πιστεύω του και ακόμη χειρότερα, σκότωνε για τα πιστεύω του μεγαλύτερου εγκληματία της ανθρωπότητας, του Αδόλφου Χίτλερ.

Οι κρατούμενοι του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου πέθαναν για τα πιστεύω τους άλλος φώναξε «Μέχρι το τέλος Κομμουνιστής» κι άλλος «Γεια σου πατρίδα».

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο διερμηνέας Ναπολέων Σουκατζίδης, πέθανε γιατί δεν ήταν διατεθιμένος να πουλήσει την ψυχή του για να σώσει το τομάρι του.

Οι προδότες και συνεργάτες των Γερμανών, δεν πέθαναν γιατί πούλησαν την ψυχή τους για να σώσουν το τομάρι τους. Δεν πέθαναν την 1η Μαϊου 1944. Ίσως όμως πέθαναν κάποια άλλη μέρα όπως τους άξιζε και εννοείται όχι από τύψεις.

Το «Τελευταίο Σημείωμα» το είδα ολομόναχη. Όπως έπρεπε.

Και μπορεί να μη ζω την Πρωτομαγιά του 1944, αλλά έχω γύρω μου όλες αυτές τις ανθρώπινες φυσιογνωμίες, που υπάρχουν και στον πόλεμο αλλά και στην ειρήνη. Υπάρχουν γύρω μου την 28η Οκτωβρίου 2017 και δυστυχώς θα υπάρχουν για πάντα.

Προδότες, φασίστες, κομμουνιστές, ονειροπόλοι. Όλοι μαζί στην ιδια πόλη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *